احتمالاً یکی از بهترین خوانندگان قرن بیستم، دیک هیمز در آرژانتین از پدری اسکاتلندی/ایرلندی و مادر ایرلندی متولد شد، اما در کودکی به ایالات متحده آورده شد. دیک موهبت آوازی خود را از مادرش به ارث برد که در دوران رکود به عنوان خواننده و معلم صدا، امرار معاش می کرد. یک کنسرت موسیقی در سال 1931 توجه یکی از رهبران گروه محلی را به خود جلب کرد و به زودی دیک به سمت بالا حرکت کرد، اما به کندی پیش می رفت. در سال 1939، در حالی که دیک در تلاش بود خود را به نمایش بگذارداو استعداد ترانه سرایی رهبر گروه هری جیمز را داشت، در عوض او به خواننده برجسته خود پایان داد. در طول سال‌های جنگ، دیک با ارکسترهای بنی گودمن و تامی دورسی وصل شد و تصمیم گرفت به صورت انفرادی برود. فاکس قرن بیستم که علاوه بر قرارداد ضبط دکا، از برنامه رادیویی خود استفاده کرد، به زودی به استعدادهای موسیقی خود ابراز علاقه کرد. از میان بازیگران اصلی او می‌توان به نمایشگاه دولتی (1945) در کنار جین کرین و ویویان بلین، دیامو اشاره کرد.nd Horseshoe (1945) و Shocking Miss Pilgrim (1947) هر دو با بتی گریبل، One Touch of Venus (1948) با آوا گاردنر، و All Ashore (1953)، نسخه دوم رشته‌ای از On the Town (1949)، با میکی رونی و ری مک‌دورنالد در نقش رفیق‌هایش. برای چنین مردی دلپذیر و بی ادعا، زندگی شخصی دیک مطمئناً به دلیل اعتیاد به الکل و بدهی های مالی بدتر شده بود. پنج ازدواج آمد و رفت (از جمله بازیگران زنجوآن درو، نورا ادینگتون، ریتا هایورث، و فرن جفریس) قبل از ششمین او سرانجام گیر کرد. در دهه 1960 زندگی او کاملاً نابود شد. او موفق شد به اروپا سفر کند و بقایای حرفه خود را برداشت. شهرت او در آنجا خدشه دار نشده بود و از محبوبیت مجددی برخوردار شد. با این حال، او هرگز جای پایی را در تجارتی که زمانی داشت دوباره به دست نیاورد. دیک در سال 1980 بر اثر سرطان ریه درگذشتیکی از افراد زمان خود (فرانک سیناترا، تونی مارتین، ویک دامون)، و نه یک مجری کاریزماتیک در فیلم، میراث این باریتون غنی موسیقی اوست. برخی از ضبط‌های محبوب‌تر دیک عبارتند از: «هر چه بیشتر تو را می‌بینم»، «شب چقدر آبی»، «برای تو، برای من، برای همیشه بیشتر»، «کم حرف بزن» و «شبی دیگر مثل این».