هاوارد وینچستر هاکس (زاده 30 مه 1896 - درگذشته 26 دسامبر 1977) کارگردان، تهیه کننده و فیلمنامه نویس آمریکایی در دوران کلاسیک هالیوود بود. او برای فیلم‌هایش در طیف گسترده‌ای از ژانرها، از جمله کمدی‌های اسکروبال [بچه بزرگ کردن (۱۹۳۸)، جمعه دخترش (۱۹۴۰)، آقایان مو بورها را ترجیح می‌دهند (۱۹۵۳)]، وسترن [رودخانه سرخ (۱۹۴۸)، ریو براوو (۱۹۵۹)، الدورادو (۱۹۶۷ فیلم‌های فرشته‌ها)]، [آگهی‌ها، فیلم‌های فرشته‌های ۱۹۶۷، وسترن‌ها] محبوب است. داشتن و نداشتنt (1944)]، فیلم های نوآر [خواب بزرگ (1946)] و فیلم های گانگستری [Scarface (1932)]. از ویژگی‌های بارز فیلم‌های او می‌توان به قهرمان‌های زن مستقل و پرحرف («زن هاوکسی») و دیالوگ‌های شوخ‌آمیز و سریع اشاره کرد.

در سال 1975، هاکس به عنوان "یک فیلمساز چیره دست آمریکایی که تلاش های خلاقانه اش جایگاه برجسته ای در سینمای جهان دارد" جایزه اسکار افتخاری را دریافت کرد و در سال 1942 نامزد جایزه اسکار بهترین کارگردانی شد.tor برای گروهبان یورک.

منتقدان فیلم هاکس را به دلیل سبک قابل تشخیص و استفاده مکرر از عناصر موضوعی خاص، نویسنده می دانند. اندرو ساریس در کتاب تأثیرگذار خود در نقد فیلم «سینمای آمریکا: کارگردانان و جهت‌ها» 1929-1968 او را در «پانتئون» 14 کارگردان بزرگ سینما که در ایالات متحده کار کرده بودند، گنجاند. هاکس بر فیلمسازان متعددی مانند کوئنتین تارانتینو و مارت تأثیر گذاشتدر اسکورسیزی